domingo, 27 de decembro de 2015

A Internacional Cinéfila 2015

O amigo Roger Koza convidoume outro ano máis a participar na "Internacional Cinéfila", que podedes consultar integramente -e é unha lectura recomendadísima- no seu blog Con los ojos abiertos. Esta é a versión galega da miña achega á votación:

A INTERNACIONAL CINÉFILA 2015

Decidín incluír na miña listaxe unicamente películas estreadas en 2015, para evitar títulos que foron xa abundantemente citados na Internacional Cinéfila precedente. Iso supuxo descartar de antemán unha das obras que máis me fixo pensar este ano, Adieu au langage de Jean-Luc Godard, que vin no Porto en xaneiro, para concentrarme en películas máis recentes, moi obvias as dúas primeiras, as outras non tanto. Sinto que cada vez hai máis filmes que admiro que quedan ocultos, invisíbeis, porque escapan da "espectacularidade autoral" que en certos foros e festivais se esixe e agarda. Penso en todas esas (grandes) películas sen episodios obscenos de violencia, sen extravagancias narrativas carentes de xustificación ou sen decisións formais caprichosas e gratuítas. Películas "sinxelas", "menores" se detrás delas se atopan grandes cineastas, carne de seccións paralelas porque a primeira división está reservada aos sospeitosos habituais, aos fabricantes de espectáculos pirotécnicos. Películas coma Victoria, a realmente boa, a de Juan Villegas, xoias que sen facer ruído nos fan mellores.  Estas son as miñas cinco elixidas:

The Assassin (Hou Hsiao-hsien, 2015)
O meu número uno indiscutíbel, ou de como o cinema se reinventa aos ombreiros de xigantes. É extremadamente densa e fermosa, si, mais nin a súa densidade nin a súa fermosura son asfixiantes; antes polo contrario, invádeche unha sensación de confort que apontoa desde o primeiro plano a súa condición de clásico instantáneo.

As Mil e Uma Noites / Arabian Nights (Miguel Gomes, 2015)
O meu número dous indiscutíbel é, ademais, o acto fílmico máis valente en moitos anos. Está xa na historia pola súa creatividade desbordante e por facer o relato necesario dun país e un tempo. O seu terceiro volume, o mellor, desvela a intención última do conxunto: cantar con orgullo a necesidade humana de ir en busca da beleza.

No Home Movie (Chantal Akerman, 2015)
Despois do 5 de outubro de 2015 será imposíbel vela sen sentir un calafrío nos seus minutos finais, mais antes desa data xa era unha obra mestra, plenamente coherente co universo da súa autora. Unha emocionante xanela aberta a unha relación nai e filla que se converte, tamén, nun retrato dos espazos do fogar.

John From (João Nicolau, 2015)
Repítoo unha vez máis: ninguén conta a vida de barrio e a adolescencia coma João Nicolau. O seu cinema, sempre elegante, é a antítese da crueldade; se unha palabra lle fai xustiza, esa é "cariño". Cariño polos seus personaxes, tamén polo espectador, algo pouco valorado por eses grandes festivais que soñan con filmes nos que a alguén lle queiman os testículos.

Mi amiga del parque (Ana Katz, 2015)
Extraordinaria comedia sobre (os desaxustes d') a maternidade protagonizada por unha actriz eminente, Julieta Zylberberg, secundada por unha non menos memorábel Ana Katz, tamén guionista e directora. Literalmente perfecta, farase máis e máis grande ao longo de 2016.

Fóra de catálogo: Um Dia Normal (Xornal Público, 2015)
Para celebrar o seu 25 aniversario, o xornal portugués Público emprendeu unha iniciativa excitante a máis non poder: retratar Portugal a través dun filme de 24 horas que quedaría dispoñíbel online, 1440 planos dun minuto con verdadeiro poder adictivo. Unha montaxe especial de 60 minutos realizada posteriormente para DocLisboa (e exhibida tamén en Cineuropa) demostrou a versatilidade dun proxecto de ilimitada capacidade de suxestión.

GALICIA, ASTURIAS (ESPAÑA)

Se alguén me pregunta cal é o meu país, respondería que é Galicia. E o mellor filme este ano en Galicia, e un dos mellores de 2015 a secas, é Verengo de Víctor Hugo Seoane. Os que miden os filmes pola súa duración ou o seu orzamento pensarán que é pequeno; non o é, é moi grande, moi cálido e moi fermoso. Fala da vida nun pequeno pobo e faino sen caer na fascinación urbanita e bucólica polas vacas e as árbores, mais tampouco na queixume pesimista polos tempos idos. Fala da vida que "é", sen admiracións e sen bágoas. Se unha palabra lle fai xustiza, esa é "amor".

O meu pasaporte di que son español. Tamén o é o asturiano Ramón Lluis Bande, que é para min o "home do ano" nesta parte do planeta. Non só polo seu fabuloso El nome de los árboles, que documenta as feridas da represión franquista en Asturias a través da memoria  dos veciños, tal e como a transmitiron e preservaron; tamén por L'Alzada, unha serie de catro capítulos con planos secuencia de seis ou sete minutos que funcionou moi ben de audiencia na súa emisión en prime time na televisión autonómica. Un fito, a demostración de que outra cultura audiovisual é posíbel.

Martin Pawley

Ningún comentario:

Publicar un comentario