xoves, 17 de decembro de 2009

Si, si, ACAPI, con "c"

As veces, xorden cousas as que se lle asignan siglas significantes, contidos nominais que a xente, ao final, escoita e non sabe exactamente de onde veñen ou se confunden con outras alterando moitísimas veces a súa esencia. O pasado venres, día 11 de decembro -día no que nacía Acto de Primavera-, asistín ao outro “primeiro acto” público de ACAPI, Asociación Cultural Audiovisual Película Invertida. Unhas siglas conscientes do xogo irónico con outra asociación con máis anos de existencia no audiovisual galego. Este baile de letras con parecida sonoridade alimenta un debate que abre fendas nunha mentalidade arraigada ao longo de moitos anos.

Segundo escoitei na presentación ACAPI é unha asociación cultural que agrupa a creadores e técnicos do audiovisual de toda Galicia, sobre todo xente nova, que intenta facerse un oco no difícil panorama do sector. Durante o acto deuse lectura a súa declaracións de intencións:



1. Película invertida non é unha produtora, é unha idea que intenta agrupar a socios que comparten unha mesma filosofía de traballo.
2. Unha filosofía baseada na colaboración no audiovisual e no rexeitamento ao conformismo.
3. Unha filosofía que non vai contra nadie mas que non quere viciarse dun sistema colapsado.
4. Unha filosofía consciente en canalizar o potencial creativo.
5. Coordinación dos recursos humanos e técnicos
6. Xestión dos recursos en prol do crecimiento profesional.
7. Unha alternativa que quere proporcionar máis liberdade creativa.
8. Un punto de fuga indispensable
E ata aquí as palabras…


Non cabe dúbida que é complicada a práctica audiovisual en soidade, iso só está na man dalgúns “outsiders” que sacrifican algúns aspectos da súa obra en favor do control da súa obra. Mais a realización industrial arrastra a tradicional inercia do traballo en grupo e, aínda por riba, xerarquizado. Esta capacidade de colaboración nun proxcto normalmente ven auspiciado polo interese dunha produtora. Son estas empresas as que deciden salomonicamente que proxectos saen adiante e cales non. Nos últimos anos houbo a posibilidade de materializar proxectos de “creadores individuais”, unha figura que, por desgraza, non lle sentou ben ao tecido industrial galego máis consolidado. A figura da “asociación cultural audiovisual” que aparece agora pretende dar un paso máis neste senso e irromper no mundo da creación audiovisual cunha fórmula de cobertura legal na que prime o acceso a oportunidades.

O anterior parágrafo apunta o feito de que as novas xeracións de profesionais teñen que intentar abrirse un oco no sector por medio, porque non dicilo, de subterfuxios. Hai pouco entereime de que a un dos talentos máis sólidos do audiovisual galego non lle quedou outra que facer unha produtora. Outra amiga recentemente fixo o mesmo, e recibiu críticas por parte de “nomes consolidados” por “atomizar” o sector. Todo o mundo é consciente deste feito, mais que levou ao sector audiovisual galego a ter máis produtoras que Portugal?

Desde o comezo o sector audiovisual en Galicia levou moi en serio iso de ser “galego”, é dicir, que no seu desenvolvemento pesaron moito cuestións inherentes á súa idiosincrasia que é a de non querer saber nada de ideas e proxectos alleos, evitar a sinerxia, facer as cousas propias, buscar cadanseu anaco do panorama industrial; en suma, iso que se dá en chamar despectivamente o “leirismo” e que entronca directamente co carácter individualista do galego que, segundo os historiadores, ven desde os tempos dos castrexos. Porén esta idea, lonxe de ser combatida, foi potenciada e instituída como a pincipal regra do xogo e todo o mundo que quere entrar nela ten por desgraza que constituír o seu propio vehículo xurídico.

Aplaudo pois a ousadía de ACAPI para buscar novas saídas nun sistema certamente colapsado cunha iniciativa onde primen máis os feitos que as palabras. Ao mesmo tempo, alerto a outras asociacións sen “c” das difíciles perspectivas que hai no horizonte. Polo tanto, é de agardar que a tendencia fragmentaria intente reconducirse cara outra máis unificadora e forte que dea máis garantías ao sector. Até que isto aconteza só valerá escribir o audiovisual galego con “c”, é dicir, con coraxe, contumacia e corazón.

Xurxo González

Ningún comentario:

Publicar un comentario